"Altowiolista" J. A. Homa

Gdy autor jest znany z innej dziedziny niż literatura, to zawsze podchodzę do jego książki sceptycznie. Ostatnia fala książek wydanych przez aktorów, prezenterów i piosenkarzy skutecznie odstrasza. Nagle wydaje się, że każdy może coś napisać, wydać i zarabiać na tym pieniądze. Z podobnym dystansem podeszłam do książki Jana Antoniego Homy, skrzypka, jednego z koncertmistrzów Het Brabants Orkest, działającej w holenderskim Eindhoven. Na szczęście się myliłam, bo „Altowiolista” to naprawdę wciągający kryminał z dużą dawką muzyki klasycznej w tle.

Tytułowym altowiolistą jest Bartosz Czarnoleski, zwany przez kolegów także Kochanowskim. Jako muzyk żyje skromnie, ciągle chodzi na przesłuchania w nadziei na stała pracę w filharmonii, unika chałtur, choć mógłby dobrze wtedy zarobić i wciąż ćwiczy. Jego gra nie przypada do gustu sąsiadom, którzy na każdym kroku pokazują swoje niezadowolenie. To wszystko powoduje, że nagle musi opuścić kawalerkę. Dodatkowo niełatwą sytuację pogarsza posiadanie psa „potwora”. Znaleziony na jednej z wycieczek, porzucony przez gangsterów pies, zostaje towarzyszem Bartosza i dostaje imię Eston. W czasie poszukiwań nowego miejsca zamieszkania, szczęśliwym trafem poznają antykwariusza Sebastiana, który po wyjeździe córki do Włoch chce wynająć poddasze. Co więcej, właściciel kamienicy uwielbia psy i muzykę klasyczną. Bartosz nie chce stracić szansy i wprowadza się praktycznie od razu. Radosne chwile w nowym miejscu zmienia pewien nocny spacer do parku. Bartosz jest świadkiem napaści na światowej sławy dyrygenta maestro Damiana Rucacellego, a jego pies wyławia wrzucony do jeziora przez dyrygenta przedmiot. Od tej chwili altowiolista czuje się bardzo związany z sytuacją i postanawia na własną rękę rozwiązać zagadkę kryminalną. Okazuje się, że historia sięga czasów wojny, a klucz do jej rozwiązania przyniósł w pysku Eston. Jednak zagadkowym przedmiotem interesuje się jeszcze kilka osób, które nie przebierają w środkach by wyeliminować Bartosza z gry...

Oprócz wątku kryminalnego, autor dużo pisze o zawodzie muzyka, przedstawia żarty o altowiolistach znane w muzycznym kręgu oraz opisuje świat muzyki i instrumentów. Znajdzie się tam miejsce na skróconą historię najważniejszych utworów klasycznych czy opowieści o sposobach pracy filharmonii. Przybliża nam też najważniejszych kompozytorów, ale kto nie zna Bacha czy Wagnera. Poznajemy także wady i zalety pracy w orkiestrze oraz dowiadujemy się czym jest dla muzyka własny instrument... Dla ktoś kto miał cokolwiek z muzyką i instrumentami w życiu wspólnego, także ta część będzie bliska. Mi niestety nie była, momentami nawet nudziły mnie muzyczne wstawki. Jednak doceniam i szanuję pasję innych ludzi, w tym wypadku grę na instrumentach.

Książka jest bardzo wciągająca, bohaterów łatwo polubić. Muszę przyznać, że z chęcią przeczytałabym kolejną część ich przygód, jeśli kiedyś powstanie. Zagadka była naprawdę dobrze przemyślana, a jej odkrywanie stało się samą przyjemnością. Powieść została napisana dobrym językiem. Duże znaczenie ma tutaj także dowcip czy rozmowa głównego bohatera z samym sobą. Polecam każdemu, a miłośnikom muzyki klasycznej szczególnie, bo będą potrafili docenić ją w pełni. Warto wziąć pod uwagę, że poleca ją sam Jerzy Maksymiuk.

5/6

Książkę otrzymałam do recenzji od wydawnictwa Sol.

Piątkowy stos

Już od jakiegoś czasu mój piątkowy powrót do domu obfituje w otwieranie paczek. Podobnie było i tym razem. A oto co w nich znalazłam:



Od dołu:

"Cukiernia pod Amorem" - do recenzji od wydawnictwa Nasza Księgarnia.
"Wystarczy być" - do recenzji od wydawnictwa Albatros.
"Mariola, moje krople..." i audiobook "Łabędź i złodzieje" - do recenzji od wydawnictwa Świat Książki.
"Ymar" - do recenzji od wydawnictwa Fox Publishing.
"Rozkaz" i "Wirus Ebola w Helskinkach" - do recenzji od wydawnictwa Kojro .



A to zdjęcie przedstawia nagrodę, którą wygrałam w konkursie Merlina na kartkę noworoczną :) Jeśli o mnie chodzi to trafili z Hiszpanią :)

"Opowieści celtyckie" K. Janowska

Celtowie fascynowali mnie od dawna. Ich naród, historia, tajemnicze rytuały czy będący wśród nich druidzi. Wszystko to miało w sobie taką magię starożytności, nieodkrytej do dziś historii, której nikt do końca nie będzie potrafił poznać. Właśnie czasy dawnych narodów, właściwie na pozór barbarzyńskich lubiłam na lekcjach historii najbardziej. Z przyjemnością więc zagłębiłam się w świat wyczarowany przez Karolinę Janowską w „Opowieściach celtyckich”.

Akcja powieści toczy się w dwóch miejscach jednocześnie, w Rzymie i kraju Celtów. Tym drugim zagraża niebezpieczeństwo ze strony coraz silniejszej potęgi rzymskich wojsk. Zjednoczeni Rzymianie podbijają kolejne ziemie, a ich głównym celem są celtyckie krainy. Wśród Celtów nie ma zgody, w przypadku wojny, nie potrafili by wspólnie odeprzeć ataku, ponieważ nie mają jednego głównego wodza, który by im przewodził. Wódz Arwernów (jednego z plemion celtyckich) – Celtyllus, chce zapanować nad Celtami i przewodzić im w walce z Rzymianami, niestety część jego narodu nie wyraża na to zgody i przeprowadza zamach na żądnego władzy namiestnika. W międzyczasie, Celtyllusowi narodził się syn Galvan, w którym druidzi i pewna wojowniczka upatrują wybrańca bogów, który zapanuje nad rozbitym celtyckim imperium i da im zwycięstwo nad rzymską armią. Chłopiec po śmierci ojca zostaje wysłany do druidów na nauki, podczas których ma nauczyć się sztuki wojennej. Galvan po latach nauki u druidów i wojowniczek poznaje starożytną magię i gotowy jest rozpocząć życie wojownika w dawnym domu swego ojca. Niestety będzie miał przed sobą ciężki wybór, między swoim przeznaczeniem z racji urodzenia, a zakazaną miłością do córki wojowniczki. W tym samym czasie, w Rzymie do władzy powoli dochodzi Cezar. Jego historia jest niemniej trudna niż Galvana. Cezar posiadający znaczących przodków pozostaje jednak na świecie prawie sam, a pod opieką ma kilka bliskich mu kobiet. Brak majątku także nie pomaga mu w wybiciu się wśród innych możnych. Sprzyjają mu za to cechy, z którymi się urodził, zuchwałość, zaradność, odwaga, pomysłowość i umiejętność retoryki. Każdą z cech doskonali z czasem, a cel który ma przed sobą coraz bardziej się przybliża. Pewnego dnia, jak mówi przepowiednia, Galvan i Cezar spotkają się podczas walki...

Książka ma jeden bardzo poważny minus: nikt nigdzie na początku nie zaznaczył, że historia opowiedziana przez panią Janowską może mieć dalszą część. A moim zdaniem musi mieć, bo tyle wprowadzania nie może być jednocześnie końcem. Czytałam i czytałam, a do zasadniczej części książki wciąż nie dochodziło. Pełne szczegółów opisy życia obu mężczyzn zapełniały większość powieści, gdy jednak miało nastąpić coś dalej to opowieść się urwała. Nie było to zbyt przyjemne.

Na plus zdecydowanie ilość szczegółów, dzięki którym cudownie została przybliżona kultura Celtów i Rzymian. Opisy rytuałów, zachować, działań, systemu szkolenia czy sposoby zawierania małżeństw zostały dopełnione historią dwóch rodzin pochodzących z wysokich rodów w obu krajach. Nie sprawdzałam na ile jest to zgodne z tym co podaje się w literaturze na te tematy, ale podejrzewam, że pani Janowska odrobiła świetnie pracę domową z tego fragmentu historii.

Książka jest ciekawa, początkowo może ciężko się wczuć w ten czas i samą akcję, ale później naprawdę wciąga. Oczywiście dalsza część być musi, bo nie wyobrażam sobie bym miała nie przeczytać o spełnieniu się przepowiedni czy ciężkim wyborze Galvana. Powieść przede wszystkim dla fanów powieści fantastycznych z dużą dozą historii. Ale myślę, że jest to o tyle ciekawa opowieść, że osoby na co dzień nie czytające takich książek też się skuszą.

4,5/6

Książkę otrzymałam do recenzji od wydawnictwa Novea Res.

Dopisane: Jak się dowiedziałam od pana Wojtka z wydawnictwa jest to pierwszy tom trylogii, a kolejne ukażą się niebawem. Informacją tą bardzo mnie ucieszył :)

"Morderca bez twarzy" H. Mankell - audiobook

Po moim pierwszym dobrym spotkaniu z audiobookiem postanowiłam spróbować po raz kolejny. Tym razem także wybrałam Mankella, ale żeby moja historia z Wallanderem miała w końcu normalny początek, zaczęłam od pierwszej książki o policjancie z Ystad. Lepiej późno niż wcale, jak to mówią.

„Morderca bez twarzy” to pierwsza z dziewięciu książek o losach Kurta Wallandera. Pierwsze polskie wydanie miało miejsce w 2004 roku, choć w Szwecji książka ukazała się już w 1991 roku. Kurta poznajemy już jako rozwodnika, któremu ciężko pogodzić się z odejściem żony. Ciężko sytuacja z córką także nie pomaga mu się pozbierać. Sprawy nie ułatwiają dwa okropne morderstwa na parze starych rolników w jednej ze szwedzkich wiosek. Mordercy po storturowaniu małżeństwa potrafili jeszcze nakarmić konia. Kto robi coś takiego? Najpierw morduje, a potem martwi się o zwierze, tak jakby mógł spokojnie oddzielić od siebie oba czyny. Jedynym tropem jaki mają policjanci jest jedno słowo jakie wypowiedziała staruszka przed śmiercią – „zagraniczny”. Zaczynają więc szukać winnych wśród obcokrajowców przebywających w niedaleko położonych ośrodkach dla uchodźców. Sprawa jednak szybko wychodzi na jaw, coraz większe zainteresowanie wzbudzając wśród rasistów. Jeden z nim dzwoni do Wallandera i grozi mu podpaleniem obozu dla uchodźców. W krótkim czasie okazuje się, że policjanci oprócz morderców pary staruszków, muszą szukać zabójcy pewnego Somalijczyka. Dwie poważne sprawy, nacisk „z góry” oraz coraz głośniejsze ruchy nacjonalistyczne zajmują cały czas policjantów z Ystad. Brak jakichkolwiek poszlak, oprócz tego, że staruszek prowadził podwójne życie, o którym nie wiedziała ani jego żona ani sąsiedzi. Nagle na światło dzienne wychodzą olbrzymie pieniądze, choć małżeństwo było postrzegane jako dużo biedniejsze. Czy osłabiony prywatnymi problemami Wallander będzie potrafił dać sobie z tym wszystkim radę? A może przez to nie będzie mógł dostrzec niektórych faktów dotyczących obu spraw?

Książki słucha się dobrze, choć ciężko było mi się przestawić z głosu Adama Ferency na głos Marcina Popczyńskiego, którego chyba nawet nie kojarzę. Czas akcji rozgrywał się od stycznia do lipca, więc patrząc na to, sprawa naprawdę była ciężka do rozwiązania. Szczególnie przypadły mi do gustu opisy zimowych miesięcy. Taka zimna Szwecja działa dobrze na wyobraźnię podczas nocnych podróży, lub w czasie słuchania w łóżku, gdy na oknem wieje wiatr.

Kryminał jako całość mi się podobał, choć uważam że późniejsze książki o losach Wallandera są lepsze. Oczywiście podejrzewam, że duży wpływ ma tu także to, że jest to audiobook. Nie każdy lektor potrafi dobrze wczuć się w rolę i idealnie odczytać daną książkę. Jeśli miałabym wybierać, to Adam Ferency lepiej daje sobie radę z kryminałem Mankella.

Nie chcę jednak książce niczego ujmować, ponieważ akcja momentami naprawdę przypomina film sensacyjny. Nie brakuje pościgów, walki czy dużych obrażeń po starciu z mordercami. Książka wciąga, a ja niekiedy słuchałam jej dużo dłużej niż powinnam. O śnie przypominały mi już tylko bolące od słuchawek uszy. Po raz kolejny się nie zawiodłam, ani kryminałem, ani audiobookiem. Teraz czas na kolejne powieści Henninga Mankella, bo jeszcze zostało mi pięć do zapoznania się z całą historią policjanta z Ystad.

4,5/6