Spotkanie z Natalią Babiną

O spotkaniu, które odbyło się 15 listopada w Lublinie dowiedziałam się bardzo późno. A dokładnie dwie godziny przed nim z portalu lubimyczytac.pl. Rozpoczynało się akurat po moich zajęciach, a że było w tym samym budynku i tylko 3 piętra wyżej to zdecydowałam się od razu. Mimo, że nie udało mi się na czas zorganizować aparatu (swój na nieszczęście zostawiłam w domu) i nie posiadałam własnego egzemplarza książki to stwierdziłam, że chociaż posłucham. Niestety spotkań z autorami w Lublinie jest bardzo mało, a nawet jeśli są to tak słabo nagłaśniane, że najczęściej dowiaduję się już po fakcie.


Spotkanie miało odbyć się w Zakładzie Białorutenistyki na mojej uczelni. Dziwiłam się, że plakaty informujące rozkleili tylko na własnym piętrze (ja tam w ogóle nie zaglądam), ale wszystko się wyjaśniło na początku spotkania.

Okazało się, że spotkanie odbyło się w całości w języku białoruskim. Właściwie tylko jedna osoba zadała pytanie po polsku. Muszę jednak przyznać, że mimo początkowych obaw bardzo dobrze wiedziałam o co chodzi i rozumiałam każde zdanie. Przyszło ok. 30 osób, w tym dwie osoby z wydawnictwa Rebis, u których można było kupić książkę. Większość z obecnych to studenci, którzy uczyli się białoruskiego i ich profesorowie.

Muszę przyznać, że denerwowały mnie pytania tych profesorów, na siłę chcieli udowodnić autorce, że na kimś się wzorowała. Oczywiście pani Babina wciąż zaprzeczała, ale to nie robiło wrażenia na pytających. Jedna z obecnych porównała też autorkę z Chmielewską, co jak zauważyłam nie bardzo jej się spodobało. Z tego co mówiła, nie bardzo lubi jej książki. Pani Babina jest bardzo miłą i ciepłą osobą. Potrafiła naprawdę zafascynować swoją opowieścią o dzieciństwie i życiu na Białorusi.

Ja wrażenie o książce wyrobię sobie po lekturze, a to zdjęcie mojego egzemplarza:





Dla zainteresowanych wywiad z autorką ze strony onet.pl

PS. Jakiś czas temu zapisałam się do Koła Naukowego swojego kierunku, żeby zrobić coś z tymi spotkaniami z autorami. Teraz ubiegamy się o współpracę z Fabryką Słów i wtedy może coś się uda. Wychodzę z założenia, że nie można narzekać tylko działać. Ja już za długo czekałam, aż inni coś zrobią, teraz sama się biorę ostro do roboty.

Stosy stosy

Dawno już chyba stosów u mnie nie było (?)... W każdym razie jak widziałam dniem stosów był u Was piątek, ja pozwolę sobie przedłużyć na sobotę ;)

No to kolejno:



- "Mądrości Muminka" - wygrane jakiś czas temu u Kali.
- "Identyfikatory" i "Życie teoretycznie" - do recenzji od wydawnictwa Prozami.
- "Śmiech w ciemności" i "1Q84" - do recenzji od wyd. Muza/
- "Dom tysiąca nocy" - od wyd. Prószyński za wypowiedź w konkursie na fb.
- "Zapach malin" - nagroda konkursowa z profilu "Czytajmy polskich autorów".
- "Łąka umarłych" - już recenzowana, ale wcześniej jej nie pokazywałam ;)
- "O chłopcu, który ujarzmił wiatr" - teraz czytam, do recenzji od wyd. Drzewo Babel.
- "Listy" Tolkiena - od wyd. Prószyński, do recenzji oczywiście.
- "Kwiat Diabelskiej Góry" - do recenzji od wyd. MG.
- "Uwierzyć w siebie. Do przerwy 3:0" - od Patrycji Antoniny, tematyka sportowa zawsze mile widziana :)

Stos 2:



- "Kudłata" - do recenzji od wyd. Prószyński
- "Jacek Kaczmarski wobec tradycji" - do recenzji od wyd. MG
- "Officium Secretum. Pies Pański" - mój zakup z allegro, bo w piątek spotkanie z autorem w ramach IV Lubelskich Targów Książki :)
- "6 (szósty)" - wylosowane na blogu autorki, w tym miejscu bardzo dziękuję za ładny wpis :)



I stos największy, nie będę go omawiać. Jest głównie efektem zakupów w antykwariatach i książek przywożonych do pożyczenia znajomym ze studiów.
W moim lubelskim mieszkaniu:



Miłego oglądania.

Coś miłego

Ostatnio nie mam za wiele czasu, ani na czytanie, ani na pisanie. Niestety. Mam do opisania też kilka imprez kulturalnych, w których brałam udział, ale nie wiem kiedy znajdę czas. W tym całym bieganiu dwie wiadomości bardzo mi umiliły codzienność.

Pierwszą z nich jest komentarz pana Jacka Skowrońskiego pod moją recenzją "Muchy":

"Dla autora nie istnieje większa nagroda od świadomości, że udało mu się stworzyć klimaty i przekazać dokładnie to, co zamierzał.

Dzięki, Edith za miłe słowa, łatwiej będzie mi teraz popełniać kolejne przestępstwa... ;)"

A drugą mail od pana Marcina Pilisa, którego chyba jednak nie przytoczę. Ale wierzcie mi, że był bardzo miły.

Fajnie jest wiedzieć, że ktoś czyta moje recenzje, a jak są to do tego sami autorzy tych książek to już w ogóle. Ach! Najważniejsze, że się podobały ;) Bo i mi się czytane książki bardzo podobały :)

"Łąka umarłych" M. Pilis

Książka "Łąka umarłych" Marcina Pilisa przyciągnęła mnie do siebie okładką. Straszną, ale jednocześnie fascynującą. Oczywiście obok samego tytułu i opisu książki także nie można przejść obojętnie… Wszystko to sprawiło, że od razu postanowiłam ją przeczytać. Za udostępnienie egzemplarza bardzo dziękuję serwisowi nakanapie.pl.

Historia opowiedziana przez autora dotyczy wioski Wielkie Lipy. O małej wsi pamięta już tak naprawdę niewielu, a mieszkańców łączy tajemnica z przeszłości, od której nie mogą się uwolnić. Przestrzeń w książce toczy się w trzech ramach czasowych: podczas wojny w 1942, w 1970 i w 1996-1997 roku. W każdej z tych historii kto inny jest bohaterem i narratorem. Ostatecznie wszystkie łączą się w spójną całość ukazując nam, jak wiele złego może się wydarzyć w tak małej miejscowości. Pierwszym narratorem jest Jerzy Hołotyński, jego wrażenia z czasów wojny poznajemy dzięki jego pamiętnikowi, który prowadził podczas pobytów w wiosce. To on jest naocznym świadkiem tego, co wydarzyło się, gdy niemiecki oddział wkroczył do Wielkich Lip.
W 1970 roku do wioski przybywa syn Jerzego – Andrzej. Chciał spełnić ostatnią wolę ojca. Niestety Jerzy nie wspomniał mu nic o swoim drugim życiu i może nieświadomie naraził na niebezpieczeństwo. Zamknięta społeczność wsi bardzo źle odbiera jego obecność. Czują się zagrożeni. Andrzej bardzo szybko odkrył czego wieśniacy się obawiają, niestety ta wiedza bardzo dużo kosztuje…
Do Wielkich Lip w 1996 roku powraca jeden z niemieckich żołnierzy, będących w wiosce w 1942 roku. Chce jeszcze raz zmierzyć się z tym, co się wtedy wydarzyło. Udowodnić sobie, że nie zmieniło się nic z jego postawy, jego myślenia…

"Tak to już jest, że to, co straszne, to, co nie do uwierzenia, dzieje się bardzo często w najpiękniejszych zakątkach, jakby na zasadzie przedziwnego kontrastu właśnie w ten sposób wyrównywała się niezgłębiona zagadka świata, całej naszej natury." (s. 50)

Temat podjęty przez autora książki nie jest łatwy, ale jednocześnie został przedstawiony w bardzo przystępny sposób. Marcin Pilis ma niesamowity talent do pisania, delektowałam się jego książką. Żadne błędy stylistyczne czy źle wyrażone myśli nie miały tu miejsca. Nie przeszkadzały w snuciu opowieści o złu pierwotnym, ale także tym wszechobecnym, które kryje się w każdym z nas. Bo właśnie o tym jest ta książka. Zło odsłoni swoje oblicze w historii nie raz, a walka z nim będzie bardzo trudna. Możemy zobaczyć, jak wiele mieszkańcy potrafią zrobić by ich wina nigdy nie została poznana przez obcych.

Uważam, że każdy powinien ją sam przeczytać i ocenić. Ja nie mogę się już doczekać „Relikwii” tego autora. Niech to będzie najlepszą oceną.